Зорка Палын
Яшчэ не ацэнена

Шэрыя кроплі з шэрых аблокаў,
Як попел анёлаў прыцерушыў зямлю,
Вораг народу – дурасць чалавека –
Знішчае багацце ў вольным краю,
Брудныя думкі прагрэс надзялілі
Страшнаю сілай пачатку канца,
“Зорка Палын” – у карысць чалавека
Стала прычынай змянення напрамку жыцця.

Дзе дыханне ветра, што прыносіць надзею,
Каб забыць цяжкі шлях і вярнуцца дадому,
Дзе новы свет без ідэй разбуральных прыроду,
Без мары аб уладзе і зноў чысты дзень?
Брудныя думкі прагрэс надзялілі
Страшнаю сілай пачатку канца,
Усё новыя “Зоркі” ззяюць над намі –
Няма больш рашэнняў памылак жыцця.

Як у неба глядзець, як сэрца грэць прыгажосцю?
Бясконцыя прасторы не цешаць погляд і слых,
Пачуцці не збіраюцца ў душы і ад болю
Не чутна болей голасу адзінай маці “зямлі”.

Трэба думаць, а потым каваць зброю для войн,
Трэба шлях свой праходзіць бяскрыўдна да рая,
Але што ж зробіш з будучыняй і з сабой –
Гэта проста натура такая людская.
Вынік адзін – на закінутай планеце
Не будзе чалавека і дурасць знікне навекі,
Зоркі зноў стануць шлях асвятляць,
Каб у дарогу пайшлі хутка, толькі мірна – сумесна з прыродай.

29 студзеня 2009

Аўтары
Лічыльнікі
Раім наведаць

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Як нас знаходзяць
-