Зноў жалейкаю горнай...
Ваша адзнака: Нет Сярэдні: 4.3 (3 галасоў)

Зноў жалейкаю горнай,
               а не гордай сурмой
Плача сэрца маёй Беларусі.
Вянуць краскі лугоў і птушынай журбой
Восень свечкі запальвае ў скрусе.
Развітанне аселіц маіх дарагіх
Застывае ў маўклівым маленні.
А на струнах дажджоў,
               як на гуслях тугіх,
Грае вецер тугу-блаславенне.
Так, што чуецца ў гранні
               бяздольнасць і плач
Па закінутай Богам старонцы.
Тую песню падхопіць хіба адзін драч,
Ды і ў ёй не збавенне —
               а стронцый.

Аўтары
Лічыльнікі
Раім наведаць

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Як нас знаходзяць
-