Нідзе, як у родным кутку
Ваша адзнака: Нет Сярэдні: 5 (1 голас)

Кажуць, што лёс даецца Богам, калі чалавек толькі нараджаецца. Які ж лёс наканаваны мне, звычайнай палескай дзяўчынцы?

Я, як і ўсе мае аднагодкі, радавалася кожнаму сонечнаму праменьчыку, што зазіраў у мае вокны, каб раніцай разбудзіць мяне. Радавалася першаму дажджу. Любіла ўпотай ад маці бегчы малапрыкметнай сцяжынкай у лес, дзе ведала амаль кожнае дрэўца, дзе марыла, раілася з дрэвамі, кустамі, якія прыемна ківалі галінкамі ў знак згоды або шумелі лісцем, калі не былі згодны. Тут я ласавалася ягадамі. А маці потым скардзілася бацьку, што нельга адмыць плямы ад ягад на маім адзенні.

Я вельмі хацела стаць лесніком, калі вырасту. Бо дрэвы, як людзі, але іх галасы трэба ўмець распазнаваць. Яны стогнуць перад бурай, нібы просячы літасці. Як лагодна шумяць іх вяршаліны, запрашаючы на першыя ягады і грыбы! Яны пакажуць, дзе шмат грыбоў, толькі трэба ўбачыць, куды хіляцца іхнія галінкі. Даверся лесу. Калі ён убачыць у табе сябра, то раскрые ўсе свае таямніцы.

Аднак грувасткае воблака плыло па небе, калі я спала ў ложку; на золку яно скінула сваю жудасную ношу якраз над маёй вёскай, над лесам, без якіх я не ўяўляю сабе паўнацэннага жыцця, над палямі, дзе сяляне паспелі пасадзіць бульбу, буракі, дзе ўжо зелянела збажына. Нельга бегаць басанож, нельга збіраць ягады... Я, як і дзеці маёй роднай вёскі, адчула сябе больш сталай, у свае няпоўныя сем гадоў зрабілася задуменнай. Можа, нам перадаецца настрой дарослых, якія кідаюцца ва ўсе бакі, не ведаючы, як абараніць нас ад тых хвароб, што нясе за сабой нябачная і жудасная навала. Маці пасылае мяне далей ад родных мясцін на летні адпачынак, на канікулах. Але я нідзе так не адпачну душою, як у родным кутку, і не хачу нікуды ехаць.

Мае бацькі — хлебаробы, як і ўсе жыхары нашай вёскі. Але нельга ўжываць скарб, які яны здабываюць на палетках. Хоць рукі людзей па-ранейшаму даглядаюць кожны парастак на полі, яны, аднак, больш не адчуваюць радасці і захаплення ад сваёй працы.

Усё часцей гучыць слова "перасяленне". Зразумейце мяне! Не хачу пакідаць мясціны, дзе я нарадзілася, дзе зрабіла свой першы крок, дзе сказала першае слова. Тут мне ўсё блізка і дорага. Тут мой лес, з якім я вырашыла звязаць свой лёс. Ад самай аварыі я не бачыла радаснага дзяцінства, аб якім мару і зараз. Няўжо нельга сабраць гэты радыяцыйны бруд і знішчыць? Што робяць вучоныя?

Мы, дзеці, адно толькі — працяг будучыні дарослых. Мы яшчэ не пачалі самастойнага жыцця. Дык чаму ж тады мы больш за ўсіх пакутуем?

Нам хочацца быць здаровымі, а не з'яўляцца на свет з парокамі і захворваннямі, ад якіх рана паміраюць. Мы нікуды не хочам ехаць ад родных мясцін, бо там застаецца тое, чаго мы не бачылі і што адчуваем, — дух нашых продкаў. Мы — дзеці хлебаробаў, і зямля, палітая потам нашых дзядоў і прадзедаў, не адпускае нас ад сябе. Яна нам завешчана. Мы — нашчадкі ўсіх дзівосаў на гэтай зямлі, яе культуры.

Але ж ад лёсу не ўцячэш і не аб'едзеш яго на кані. Вось толькі куды б мяне ні закінула, я ніколі не забуду цябе, мой векавечны лес, цябе, мая хата, цябе, мая родная старонка. Я буду жыць з марай, што мае нашчадкі калі-небудзь вернуцца сюды і пройдуць па маіх сцяжынках. Іх, як і мяне, будзе цягнуць сюды нябачнае паяднанне з продкамі.

Аўтары
Лічыльнікі
Раім наведаць

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Як нас знаходзяць
-